Moet toch kunnen!

"Vissen met tegenwind" is de toepasselijke titel van het rapport van de Task Force Duurzame Visserij. Albert Vermuë, voorzitter van de Task Force, schreef in zijn voorwoord: “De visserij staat de komende jaren voor een aantal zware opgaven". Voor toenmalige minister Veerman was dit aanleiding tot het installeren van het Visserij Innovatieplatvorm (VIP). Sindsdien is er veel werk verzet, werkzaamheden die voor een groot deel achter de schermen zijn verricht.

Vanaf de oprichting ontvangt het VIP regelmatig innovatieve voorstellen op visserijgebied. Al deze projecten worden bestudeerd en beoordeeld. Daarnaast is veel tijd besteed om een goed beeld te krijgen van de problemen en nog belangrijker: van de mogelijkheden. Ook is een klankbordgroep vissers geformeerd om in contact te blijven met de praktijk.

Het platform adviseert de minister van LNV over de visserijketen als geheel. Dus van visserij tot detailhandel. Wij kijken naar ontwikkelingen op de langere termijn, zonder hierbij de kortere termijn te vergeten.

Het VIP wil de sector zoveel mogelijk ondersteunen, maar wij zijn geen ‘subsidiefabriek’ die op elk idee uit de sector ingaat. Wij hebben ook te maken met de regels van het Europese Visserij Fonds (EVF). Om kans te maken op ondersteuning moeten initiatieven aan strikte voorwaarden voldoen. Deze voorwaarden worden ergens anders op deze site toegelicht. U kunt natuurlijk ook contact met ons opnemen.

Het VIP bestaat uit een gevarieerde groep mensen. De leden komen uit de wetenschap, overheid, bedrijfsleven, milieuorganisaties, en de politiek. Hiermee beschikt het VIP over een mooie verzameling van kennis en ervaringen. Dit willen wij gebruiken om de sector als geheel de goede weg op te helpen. Ik geef u graag een indruk wat voor soort discussies in dit kader worden gevoerd.

Wij hebben ons bijvoorbeeld afgevraagd waar de toegevoegde waarde ligt, is deze voldoende en profiteert de sector in zijn geheel, de primaire visserij in het bijzonder. Een andere gedachte is dat meer samenwerking in de keten en tussen de vissers onderling tot grotere rentabiliteit kan leiden, maar is dat wel uitvoerbaar? Ook nieuwe technologie heeft onze aandacht, wat is er technisch mogelijk ter vermindering van bodemberoering en brandstofverbruik? En wat zijn de mogelijkheden met betrekking tot productkwaliteit, ketenintegratie en de plaats en de functie van de visafslagen? Hier moet en kan naar ons idee meer uitkomen. En ook, is er plaats voor de visser als multipurpose maritiem ondernemer? Ten slotte, meerdere organisaties kijken met de visserij mee en bepalen vaak mede het imago van de sector. Dit kan veel positiever, de tegenstellingen zijn veel kleiner dan mensen soms op het eerste gezicht denken.

Dit is zeker geen volledige opsomming, maar het maakt duidelijk hoeveel mogelijkheden er zijn. Deze en andere onderwerpen verdienen de komende tijd meer aandacht. En daarmee kom ik terug op mijn eerste zin: Het “moet toch kunnen!" Een gezonde visserijtak met gezonde vissen in een gezonde Noordzee!